Op een druilerige dinsdag stapte ik de deur uit bij een reclamebureau. 24 jaar, eerste echte baan als vormgever, gekozen uit honderden sollicitanten. En toch liep ik naar buiten als iemand die de hele dag niks had gedaan. Leeg, vermoeid, een beetje verdoofd.

Het ging zo: iemand kieperde een opdracht over de schutting en ik moest er iets moois van maken. Een pensioenfonds dat zichzelf opnieuw moest uitvinden. De zoveelste webwinkel die meer clicks wilde. Geen gesprek over wat ze écht wilden zeggen. Geen vraag waarom.

Ik wist eigenlijk maar één ding zeker: dit betekent niks. Niet voor mij, en ik vermoedde: ook niet voor de rest van de wereld.

Dit moet toch anders kunnen, dacht ik. Er moesten plekken zijn waar mensen werkten die echt iets te vertellen hadden. Maar waar?

Een paar maanden later liep ik de redactie van de Volkskrant binnen. De vacature was saai, maar ik had één vraag die ik niet kon loslaten: waarom ziet de site van zo'n belangrijke krant eruit als een PowerPoint uit 1998?

Heb ik natuurlijk niet hardop gezegd. Wat ik wel zei: jullie krant is prachtig. Maar online bereik je steeds meer mensen, en daar werkt het anders. Een goed verhaal is niet genoeg als de vorm mensen niet meeneemt. Ik kan jullie daarbij helpen.

De hoofdredacteur luisterde. Ga eerst die saaie baan doen, zei ze, en klets daarna maar eens met die en die.
Daarna ging het snel. Samen met een programmeur en een collega die met data experimenteerde begon ik artikelen te bouwen die online ook echt werkten. Scrollverhalen, games, datavisualisaties. Nieuwe vormen die serieuze inhoud niet bijten. Precies waar ik naar zocht.

Ooit was het internet een plek waar je dingen ontdekte. Nu is het vooral een plek waar dingen aan je verkocht worden. Ik geloof dat het anders kan.

Tien jaar werkte ik bij de Volkskrant en Pointer. Ik leerde er hoe je een verhaal online tot leven wekt, in plaats van het in een sjabloon te kieperen. Pionieren, prijzen, mooie projecten. En toch begon het te kriebelen. Ik wilde het vanuit mijn eigen studio doen. Op plekken de waar het er wat mij betreft echt toe doet.

Daarom werk ik nu vanuit That New Studio. Voor cultuur- en erfgoedinstellingen, omdat ik daar de verhalen zie waar ik in geloof. Verhalen die niet iets willen verkopen, maar ons leven verrijken.

Mijn werk is om die verhalen online de aandacht te geven die ze verdienen. En als jij zo'n verhaal hebt, en het gevoel dat het nog niet binnenkomt zoals het zou moeten? Dan praat ik graag met je.